Tartan
Afgelopen week waren Erwin en ik in Schotland. Deze reis hadden we al eerder willen maken, maar destijds werden door een klein IJslands aswolkje alle Schotse luchthavens gesloten. Precies op die dag stonden wij klaar met rugzakken, regenpakken en bergschoenen om naar Schiphol te gaan.
Mijn tweede boek gaat over een bijzonder voetpad wat dwars door the Highlands loopt, dus er moest nog wel wat research worden gedaan. Bovendien zijn wij dol op Schotland en daarom ervoeren we deze tweede poging niet als een straf. Dit keer ging alles goed en na aankomst in Aberdeen reisden wij de tweede dag door naar Braemar, the heart of the Highlands.
Ik ben dol op kilts. Miezerige, dikbuikige Schotten transformeren tot trotse krijgers wanneer ze hun persoonlijke tartan - de geruite stof die in vele variaties en kleurstellingen wordt geweven- aantrekken. Kniekousen met kwastjes, voor gelegenheden een bijpassend jasje en natuurlijk de accessoires. Iedere clan had zijn eigen tartan. In Braemar is de kilt nog volop aanwezig in het straatbeeld, als toeristische attractie en als koopwaar afgebeeld op allerhande snuisterijen.
Op mijn verlanglijstje stond al heel lang de persoonlijke tartan van wijlen Princess Diana. Destijds, toen ze nog onder ons was en zich dood verveelde tijdens de zomervakanties in Balmoral castle, werd ze altijd gefotografeerd bij de jaarlijkse Highlandgames in een prachtige lichtblauwe kilt. Alleen zíj mocht dit dragen want deze persoonlijke tartan was uiteraard niet weggelegd voor het plebs. Het was een publiek geheim dat Diana die zomerpoppenkast haatte. Zij was liever onder de rich and famous in kokette designerjurkjes dan dat ze in haar kilt door the hills banjerde en een geweer ter hand nam om een paar herten af te schieten. Charles en Camilla zijn er dol op, maar dit terzijde.
Erwin en ik struinden door een toeristisch snuisterijenwinkeltje, en ineens viel mijn blik op De Ruit. De ultieme tartan. Ik paste het rokje over mijn broek en bergschoenen heen en was verkocht. Eindelijk, eindelijk kon ik de persoonlijke tartan van Diana scoren. Een kek lichtblauw rokje met plooien en gespen. Natuurlijk een hopeloze modemisser, want ruiten zijn zóo last season, maar dat kon me in dit geval niks schelen.
Omdat ze nu al zolang dood en begraven is, is haar tartan vrijgegeven, zei de verkoopster. ‘Gorgious, isn’t?’ Zelf droeg ze een antiek groen met blauw exemplaar, waarschijnlijk behorend bij haar clan. Op het prijskaartje staat een foto van de Princess of Wales, met de tekst dat een deel van de opbrengst van de tartan naar haar Memorial Fund gaat. Gelukkig maar.