Shootie
Soms, héél soms dus, wanneer ik genoeg geld op de bankrekening heb (ik heb nogal de neiging om uit te geven vóórdat het er op staat) ga ik winkelen met een vriendin of zus in Laren. We gaan lunchen als Gooische vrouwen met witte wijn en zonnebrillen op, om te gluren naar bijzonder uitgedoste mensen. Laatst zagen we een mevrouw met een hondje. Dat is niet zo opmerkelijk, ware het niet dat het hondje én haar vrouwtje exact hetzelfde gekleed gingen. Zelfs hun haarkleur was identiek.
Zodra we in Laren een parkeerplaats hebben gevonden, rennen we linea recta naar een prachtige schoenenwinkel. Een paradijs voor schoenenfetisjisten. In die winkel staat een appetijtelijke jongeman- hij heeft ook nog eens een Friese voornaam, dat pleit dubbel voor hem -om de mooiste exemplaren aan onze voeten te schuiven. Torenhoge hakken, handgemaakte muiltjes en fantastische laarzen worden gepast en door ons becommentarieerd.
Mijn oog viel ogenblikkelijk op een paar zwarte Gucci’s. Zwart glanzend leer, een rits met een kwastje aan de achterzijde en halfhoog, net onder de enkel. ‘Mag ik ze passen?’ vroeg ik aan de appetijtelijke jongeman en hij snelde naar het magazijn om ze voor mij te halen. Veel te duur, schoot door mij heen, maar ik paste ze toch. Hoge hakken maken dat je als vrouw rechterop gaat lopen, je kont gaat naar achteren en je voelt je meteen uiterst chic. ‘Ik wil deze keer geen zitschoenen’, riep ik nog slap, maar ik was al verkocht. ‘Shootie, shootie’, mompelde de appetijtelijke jongeman, terwijl hij toekeek hoe ik de juweeltjes aantrok. Waarop mijn vriendin ontsteld riep: ‘Wát? Ga je schieten of zo?’
‘Zo noem je dat’, antwoordde de appetijtelijke jongeman en hij keek ons meewarig aan. ‘Een shootie is geen laars, maar ook geen schoen. Het houdt op net onder de enkel’. Ondertussen paradeerde ik op de shooties door de winkel en concludeerde dat ik héél goed kon lopen op de buitengewoon hoge hakken.
Ik zette de shooties weer terug op de toonbank. ‘Eerst maar even lunchen en ik denk erover na’, zei ik zwak, maar wist allang dat ik de verleiding niet zou kunnen weerstaan.
Mijn shooties staan in onze slaapkamer. Te pronken op de doos en lonken iedere dag naar me. Maar wat in Laren heel gewoon lijkt, is in ’t Wâld altijd een tikkie anders. ‘Ga je je nieuwe shooties ook nog eens dragen?’ vroeg mijn man laatst. ‘Jazeker’ antwoordde ik. ’Maar het is nu nog zomer- ondanks dat het weer anders doet geloven- en ze zijn voor de winter’.
‘Op die hakken door de sneeuw?’ vroeg Erwin en trok zijn Zweedse klompen aan om het kippenhok uit te mesten.