Siberische kou
Zo rond half januari begint het modebloed weer te stromen. Glossy’s en websites worden doorgespit om te kijken wat we deze zomer gaan dragen. Blééf het daar maar bij, want ieder voorjaar kunnen échte modemeisjes het niet laten om alvast een en ander aan te schaffen. Ik had, voordat we vorige week naar Oostenrijk reden om te gaan skiën, allang leuke zomerspullen uitgezocht. Een stoere gestreepte broek van Maison Scotch en een prachtig zijden shirt van ons nieuwe merk Rich&Royal. Echt heel mooi en ik zou het, zodra we terug zouden zijn van wintersport, uiteraard wel kunnen dragen, want de temperaturen waren eind januari uitzonderlijk hoog. De vetbollen die mijn man had opgehangen aan de schuur in de tuin gingen al spruiten, dus het voorjaar zou niet lang meer op zich laten wachten. Dacht ik.
Het is begin februari en een hele mooie, kleurige voorjaarscollectie hangt in de winkel. Maar we winnen het nooit van grillige weersomstandigheden, want het is begin februari en in dertig jaar niet zo koud geweest in Nederland. Siberische temperaturen! Schreeuwde de kop van de Telegraaf zaterdagochtend en dat is niets teveel gezegd. ‘s Avonds had een vriendin een etentje georganiseerd. Ze woont aan de andere kant van de stad. Gewapend met bontmuts (dom bontje, ik weet het) uit Siberië- mijn man werkt in de onherbergzame gebieden in dat onmetelijke ijskoude land en hij neemt wel eens een cadeautje mee- dikke handschoenen aan, sjaal en gevoerd jack fietste ik naar haar toe. De heenweg ging best goed, want eenmaal aangekomen knisperde gezellig warm de haard in haar prachtige jaren twintig huis. Het etentje was geweldig en heel erg lekker, maar ondanks mijn Siberische kledij bevroor ik bijna op de terugweg. Verkleumd tot op mijn botten kwam ik thuis in Oranjewoud aan.
Ondanks die extreme koude-ervaring houd ik heel erg van de winter. Skiën, wandelen met dikke laarzen door een winterwit landschap, schaatsen en naderhand warme ‘poeiermolke’ drinken, het zijn voor mij de genoegens van dit jaargetijde. Zodirekt ga ik met mijn schaatsmaatjes naar Het Nannewiid om te zwieren en te zwaaien over het bevroren meer. Wellicht kunnen we aan het eind van deze week nog een mooie toertocht maken. We gaan het niet over de Tocht der Tochten hebben, daar wordt al genoeg over gepraat en geschreven.
Mijn man belde daarnet. Of we al hadden geschaatst en hij verheugde zich enorm op zijn periode thuis, eind deze maand. Wellicht zou hij ook nog een staartje winter mee kunnen pikken, want in Siberië was het weer Nederlands. ‘Temperaturen van – 7, dat is toch helemaal niks?’ mopperde hij. Normaal voor deze tijd van het jaar is het in Surgut (hoofdstad van West-Siberie) rond de -35.
‘Je went eraan’, zegt hij doorgaans wanneer mensen vragen of je dat überhaupt overleeft. Ik hoop voor Erwin dat hij ook nog een beetje winter in Nederland mee mag maken. Maar ik wil begin maart heel graag temperaturen van rond de 18 graden. Dan kan ik mijn nieuwe broek en zijden shirtje aan, want tegen die tijd ben ik dikke wintertruien écht spuugzat.